strona główna ● nasza wspólnota ● zakon ● benedykt z nursji ● sklepik ● kontakt

Dla swoich braci Benedykt pisze Regułę mnichów. To ona uwieczniła jego imię. Pomogła całej ówczesnej Europie - po zamieszaniu spowodowanym upadkiem Cesarstwa Rzymskiego i po katastrofach spowodowanych "wędrówką ludów" - osiągnąć chrześcijański Ład i Pokój. O Regule Benedykta Grzegorz Wielki pisze:

Benedykt zasłynął swoją mądrością. Napisał "Regułę dla mnichów" wyróżniającą się jasnością sądów i przejrzystością sformułowań. Ktokolwiek zatem pragnie dokładniej poznać jego charakter i życie, odnajdzie bez trudu w Regule całą osobowość Mistrza,
bo święty mąż nie mógł inaczej postępować niż sam nauczał.

Życie mnicha - ucznia św. Benedykta - ma być wypełnieniem tego, co kryje w sobie Biblia. Wskazuje na to już sama konstrukcja literacka Reguły: ma ona tyle rozdziałów ile jest ksiąg Starego i Nowego Testamentu; w epilogu Benedykt zwraca na to uwagę w sposób jednoznaczny:

Czyż jest taka strona, albo takie zdanie natchnione przez Boga
(zarówno w Starym jak i w Nowym Testamencie),
które by nie zawierało najsłuszniejszych zasad ludzkiego życia?
(RB 73)

Stąd - na przestrzeni następnych piętnastu wieków - charakterystyczna dla benedyktynów praktyka codziennego duchowego (dosłownie: Bożego!) czytania: Lectio Divina.
Hasłem przewodnim benedyktynów jest: Ordo et Pax! (Ład i Pokój). Wprowadzane są poprzez pokorę na wzór Chrystusa przez posłuszeństwo, harmonię modlitwy i pracy. Stąd przypisane św. Benedyktowi - po kilkuset latach takiego życia braci - słynne: Ora et labora!

Oto kilka wskazań Reguły:

Bezczynność jest wrogiem duszy.
Dlatego też bracia winni się zajmować w określonych godzinach
pracą fizyczną, a w określonych godzinach czytaniem duchowym. (RB 48)

*

W określonych godzinach należy dawać to, co trzeba dać,
jak również prosić o to, o co prosić trzeba:
aby w domu Bożym nikt się nie niepokoił, ani się nie smucił.
(RB 31)

*

We wszystkim należy zachować umiar -
ze względu na tych, którym brak siły ducha.
(RB 48)

*

Znaczące jest również inne zawołanie Benedykta, często występujące w zakończeniu benedyktyńskich listów i dokumentów w formie pięciu liter:

U + I + O + G + D !

Ut In Omnibus Glorificetur Deus -
Aby we wszystkim Bóg był uwielbiony!
(RB 57, por. 1P 4,11)

*

W centrum Reguły, w rozdziale mówiącym "o tygodniowej służbie w kuchni", św. Benedykt wyjawia swoje szczególne pragnienie:

Niech bracia służą sobie wzajemnie w serdecznej miłości.
(RB 35)

*

Założony przez niego klasztor to Dominici schola servitii: "szkoła służby Pańskiej", "szkoła służby Panu"; łacińska składnia sugeruje nawet więcej: "szkoła służby takiej, jakiej nauczył nas sam Pan" (por. J 13).

Obecnie po okresie postulatu, nowicjatu i po latach służby w oparciu o śluby czasowe, bracia składają w tej Szkole uroczyste śluby wieczyste. Ślubują ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Forma jednak tych ślubów znacznie odbiega od przyjętej w innych, późniejszych instytutach życia konsekrowanego. Brzmi tradycyjnie - jak przed wiekami:

Ślubuję stałość, nawrócenie obyczajów i posłuszeństwo według Reguły świętego Ojca Benedykta i Konstytucji naszej Kongregacji.