strona główna ● nasza wspólnota ● Benedykt z nursji ● reguła mnichów ● sklepik ● kontakt

NOWY NURT ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO PO OKRESIE ZWANYM
"CZASEM APOSTOŁÓW, OJCÓW APOSTOLSKICH I MĘCZENNIKÓW"

Edykt mediolański (313) kończy epokę prześladowań. Więcej: chrześcijaństwo staje się religią uprzywilejowaną. W tej nowej sytuacji zaczyna "opłacać się" być chrześcijaninem; nawet "nie wypada nim nie być". Rzesze pogan "nawróconych" szybko powiększają Kościół liczebnie.

Jednak - od strony duchowej, moralnej - następuje wyczuwalny regres. Pierwotna chrześcijańska gorliwość, moralna prawość, zostają rozmyte. Czas prześladowań, który rodził całe zastępy świętych męczenników, należy do przeszłości. Rozprzestrzenia się "chrześcijańskie pogaństwo".

W przedstawionych okolicznościach - pod tchnieniem Ducha - rodzi się monastycyzm. Chrześcijanie - całymi grupami - uciekają z zepsutego i pełnego zagrożeń świata "na pustynie". Pragną podobać się tylko Bogu. Podejmują trud "białego męczeństwa": opuszczają wszystko - również i to, co w ich środowisku było dobre i drogie sercu; liczy się dla nich - jak powtarzali po grecku - Monos ho Theos! TYLKO BÓG.

Począwszy od Egiptu i Azji Mniejszej, ten sposób życia szybko rozprzestrzenia się na cały ówczesny świat: na Palestynę, Syrię i Mezopotamię, na Italię, Hiszpanię, Galię. W V wieku pojawia się już w Irlandii i na Wyspach Brytyjskich.

Monastycyzm przyjmuje różne formy: od anachoretyzmu (pustelnictwa) poprzez tzw. laury - ławry (monachoi gromadzą się wokół wybitnych mistyków, np. wokół świętego Antoniego, Makarego...) - aż po cenobityzm, gdzie mnisi żyją intensywnym życiem wspólnotowym, zgromadzeni również wokół świętych - jak Pachomiusza, czy Bazylego).

W tym nurcie pojawia się osoba św. Benedykta, który daje początek monastycyzmowi nazwanemu z czasem "benedyktyńskim".